Ik ben Sharina.

Als je me tien jaar geleden had verteld dat ik ooit mensen zou begeleiden om weer thuis te komen bij zichzelf, had ik je niet geloofd.

Niet omdat ik er niet in geloofde. Maar omdat ik zelf jarenlang niet wist hoe dat voelde.

Ik groeide op met het gevoel dat ik er eigenlijk niet mocht zijn. Op mijn twaalfde woonde ik niet meer thuis. Op een leeftijd waarop de meeste kinderen vooral bezig zijn met ontdekken wie ze zijn, was ik vooral bezig met overleven.

Er waren mensen om me heen die zeiden dat het nooit veel zou worden. Dat ik uiteindelijk wel achter een kassa zou belanden. Dat ik niet genoeg zou zijn om mee te komen. Die woorden zijn lang in me blijven hangen. Niet als herinnering, maar als stem. Een stem die zei: je moet harder werken om te mogen bestaan.

Later kreeg ik er woorden voor. Een diep bestaansrechttrauma. De overtuiging:

“Ik ben niet goed genoeg.”

Misschien herken je dat gevoel. Niet letterlijk. Maar wel die stem die zegt dat je harder moet werken. Dat je meer je best moet doen. Dat je eerst iets moet bewijzen voordat je jezelf toestemming geeft om gelukkig te zijn.

Jarenlang leefde ik vanuit die overtuiging. Ik zocht antwoorden. Volgde opleidingen. Ontwikkelde mezelf. En dacht steeds dat de volgende stap eindelijk de oplossing zou zijn.

Tot het leven me opnieuw stilzette.

Ik kreeg de diagnose baarmoederhalskanker.

Dat moment veranderde veel. Niet alleen omdat mijn lichaam aandacht vroeg, maar omdat ik ineens zag hoe vaak ik mezelf onderweg was kwijtgeraakt. Hoe vaak ik bezig was geweest met sterk zijn. Doorgaan. Volhouden. En hoe weinig ruimte ik mezelf eigenlijk gaf om echt te voelen.

Vanaf dat moment veranderde mijn zoektocht. Ik wilde niet langer alleen begrijpen waarom mensen vastlopen. Ik wilde ontdekken hoe je weer werkelijk thuiskomt bij jezelf.

Niet door mezelf te repareren. Niet door iemand anders te worden. Maar door opnieuw te leren luisteren. Naar mijn lichaam. Mijn gevoel. Mijn intuïtie. En naar die zachte stem die we zo vaak overstemmen.

Die zoektocht bracht me langs coaching, Reiki, retraites, ceremonies, ademwerk en talloze opleidingen. Maar de grootste lessen kwamen niet uit een boek. Ze kwamen uit het leven zelf. Uit de momenten waarop alles wegviel, en ik opnieuw mocht kiezen.

Niet vanuit angst. Maar vanuit vertrouwen.

Vanuit die reis is Leef Vanaf Hier ontstaan. Geen methode. Geen stappenplan. Een uitnodiging om niet langer te leven vanuit oude overtuigingen, oude pijn of oude verhalen — ook niet die van de mensen die ooit zeiden wie je zou worden. Maar om steeds opnieuw de vraag te stellen:

Vandaag begeleid ik mensen die zichzelf onderweg een beetje zijn kwijtgeraakt. Mensen die voelen dat er iets mag veranderen. Niet omdat ze stuk zijn, maar omdat ze verlangen naar een leven dat beter past bij wie ze werkelijk zijn.

Ik geloof niet dat ik jouw antwoorden heb. Ik geloof wel dat jij ze al in je draagt.

Soms heb je alleen iemand nodig die een stukje met je meeloopt.

En als jij voelt dat ik die persoon voor jou mag zijn… dan ontmoet ik je graag.