Waarom ben ik zo moe terwijl ik eigenlijk niet zoveel doe?

Je hebt toch geslapen.

Misschien heb je vandaag niet eens zo heel veel gedaan.

Je hebt geen marathon gelopen. Geen dagen achter elkaar doorgewerkt. Misschien was het zelfs een relatief rustige dag.

En toch ben je moe.

Niet gewoon ik zou wel lekker vroeg naar bed willen-moe.

Maar dat diepe gevoel van:

Ik wil even helemaal niets meer.

Geen vragen.
Geen afspraken.
Geen appjes.
Geen beslissingen.

Gewoon rust.

En misschien vraag je jezelf daardoor regelmatig af:

Waarom ben ik eigenlijk zo moe terwijl ik helemaal niet zoveel doe?

Misschien zit het antwoord niet alleen in wat je doet.

Maar vooral in wat je de hele dag draagt.

Je lichaam zit stil, maar je hoofd gaat door

We denken bij rust vaak aan lichamelijk nietsdoen.

Op de bank zitten. Een serie kijken. Op tijd naar bed. Een avond niets gepland hebben.

Maar ondertussen kan het vanbinnen behoorlijk druk zijn.

Ik moet morgen nog…

Heb ik daar eigenlijk wel goed op gereageerd?

Ik moet diegene nog terug appen.

Hoe ga ik dit oplossen?

Ik mag dit niet vergeten.

Eigenlijk zou ik…

En voor je het weet lig je lichamelijk op de bank, terwijl je vanbinnen nog steeds aan het rennen bent.

Dat is geen echte rust.

Waarom verlang ik zo naar rust?

Soms is het verlangen naar rust geen teken dat je meer moet slapen.

Het kan ook een uitnodiging zijn om eens te kijken naar hoe je leeft.

Hoeveel van wat jij iedere dag doet, doe je eigenlijk bewust?

En hoeveel gebeurt op de automatische piloot?

Opstaan.

Iedereen helpen.

Werken.

Boodschappen.

Regelen.

Zorgen.

Doorgaan.

Nog even dit.

Nog even dat.

En morgen beginnen we opnieuw.

Misschien functioneert dat prima.

Totdat je ineens merkt:

Ik ben moe.

Altijd rekening houden met anderen kost óók energie

Er is nog een vorm van vermoeidheid waar we het veel minder vaak over hebben.

Jezelf voortdurend aanpassen.

Aanvoelen hoe iemand anders zich voelt.

Geen nee zeggen omdat je bang bent iemand teleur te stellen.

De sfeer goed willen houden.

Dingen doen omdat ze van je verwacht worden.

Je eigen gevoel wegdrukken omdat het nu even niet uitkomt.

Doorgaan terwijl je eigenlijk wilt stoppen.

Van buitenaf lijkt het misschien alsof je niet zoveel doet.

Maar vanbinnen ben je voortdurend bezig.

En dat kost energie.

Misschien verlang je niet naar vakantie

Dit vind ik zelf een interessante vraag:

Waar verlang je werkelijk naar wanneer je zegt dat je rust wilt?

Want misschien verlang je helemaal niet naar drie weken vakantie.

Misschien verlang je naar een ochtend waarop niemand iets van je nodig heeft.

Naar ruimte in je hoofd.

Naar niet voortdurend bereikbaar hoeven zijn.

Naar niet hoeven uitleggen waarom je ergens geen zin in hebt.

Naar een leven waarin je niet steeds hoeft te voldoen.

Misschien verlang je uiteindelijk vooral naar:

ruimte om jezelf weer te voelen.

Wanneer heb jij voor het laatst gevoeld wat jij nodig hebt?

Niet bedacht.

Niet beredeneerd.

Niet gekeken wat praktisch was.

Maar gevoeld.

Waar heb ik vandaag behoefte aan?

Het klinkt als een eenvoudige vraag.

Toch kan hij behoorlijk lastig zijn wanneer je jarenlang gewend bent geraakt aan doorgaan.

Want misschien weet je haarfijn wat je kinderen nodig hebben.

Wat je partner nodig heeft.

Wat er op je werk nodig is.

Wat je ouders van je verwachten.

Wat er thuis moet gebeuren.

Maar wanneer iemand vraagt:

“En wat heb jij nodig?”

blijft het ineens stil.

Rust nemen en tot rust komen zijn niet hetzelfde

Je kunt een hele zondag niets doen en maandag alsnog uitgeput wakker worden.

Omdat rust nemen niet automatisch betekent dat je ook daadwerkelijk tot rust komt.

Tot rust komen vraagt soms iets anders.

Vertragen.

Voelen.

Aanwezig zijn.

Niet meteen ieder ongemakkelijk gevoel wegdrukken met je telefoon, werk, eten, televisie of nóg iets wat gedaan kan worden.

Want juist wanneer het stiller wordt, kun je ineens merken wat er al die tijd onder het doorgaan zat.

Misschien verdriet.

Onrust.

Boosheid.

Een verlangen.

Of gewoon het besef:

Zo wil ik het eigenlijk niet meer.

En daar begint bewustwording

Je hoeft vervolgens niet meteen je hele leven om te gooien.

Je hoeft je baan niet op te zeggen.

Je hoeft niet te verhuizen.

Je hoeft niet morgen een compleet ander mens te zijn.

Begin kleiner.

Merk op.

Wat doe ik eigenlijk de hele dag?

Waar lekt mijn energie weg?

Waar zeg ik ja terwijl ik nee voel?

Wanneer voel ik spanning in mijn lichaam?

Wat doe ik omdat ik het wil en wat doe ik omdat ik denk dat het moet?

Niet om jezelf te beoordelen.

Maar om jezelf weer te leren zien.

Want je kunt pas een andere keuze maken wanneer je ziet welke keuzes je nu eigenlijk maakt.

Van overleven naar bewust leven

Veel mensen denken bij overleven aan enorme gebeurtenissen.

Maar overleven kan er ook heel normaal uitzien.

Je staat op.

Je gaat werken.

Je zorgt voor je gezin.

Je lacht.

Je spreekt af met vrienden.

Je doet boodschappen.

Niemand ziet iets bijzonders.

Maar ergens onderweg ben je vooral bezig geraakt met de dag doorkomen.

En steeds minder met de vraag:

Past het leven dat ik leef eigenlijk nog bij mij?

Dat is waar voor mij het verschil begint tussen alleen maar doorgaan en bewust leven.

Niet bij grote woorden.

Maar bij durven stoppen en kijken.

Wat als je verlangen naar rust je iets probeert te vertellen?

Misschien hoef je je verlangen naar rust daarom niet meteen weg te maken.

Misschien mag je ernaar luisteren.

Niet door direct een oplossing te zoeken.

Maar door vandaag eens vijf minuten te gaan zitten.

Zonder telefoon.

Zonder podcast.

Zonder meditatie die je vertelt wat je moet voelen.

En jezelf één vraag te stellen:

Waar ben ik eigenlijk zo moe van?

Laat het antwoord niet alleen uit je hoofd komen.

Voel eens wat er gebeurt.

Misschien komt er niets.

Ook goed.

Misschien weet je het onmiddellijk.

En misschien merk je ineens dat je helemaal niet alleen moe bent.

Misschien ben je klaar met aanpassen.

Met sterk zijn.

Met pleasen.

Met doorgaan.

Met leven volgens verwachtingen die allang niet meer bij je passen.

Dan is je vermoeidheid misschien niet het hele verhaal.

Misschien is het verlangen naar rust het eerste moment waarop je jezelf weer begint te horen.

Leef vanaf hier

Je hoeft vandaag niet te weten waar je over een jaar wilt staan.

Je hoeft niet eerst alles uit je verleden op te lossen voordat je verder kunt.

Je kunt beginnen waar je nu bent.

Met wat je nu voelt.

Met wat je nu ziet.

En uiteindelijk met de vraag:

Als ik mezelf werkelijk serieus neem, welke keuze wil ik dan vanaf hier maken?

Dat is voor mij waar Leef vanaf Hier over gaat.

Niet nog harder werken aan jezelf.

Maar stoppen met jezelf voortdurend voorbijlopen.

Bewust worden.

Voelen.

Ontdekken wat je bent gaan geloven.

Jezelf opnieuw ontmoeten.

En van daaruit andere keuzes durven maken.

Niet vanaf ooit.

Niet wanneer alles eindelijk rustig is.

Maar vanaf hier.

---