Vandaag had ik zelf een sessie nodig.

Want de laatste tijd liep ik ergens tegenaan wat mij steeds meer begon te irriteren. Wanneer iemand mij onverwacht iets vroeg, kon ik volledig dichtslaan. Mijn hoofd werd leeg. Mijn brein leek zichzelf gewoon uit te schakelen.

Terwijl ik het antwoord wél wist.

Alle kennis was aanwezig. Ik kon er op andere momenten moeiteloos over vertellen. Maar zodra ik het gevoel kreeg dat ik iets moest weten, moest uitleggen of mezelf moest bewijzen, ging er iets in mij op slot.

Er werd een beschermingsmechanisme actief.

Niet omdat ik het niet wist.
Niet omdat ik het niet kon.
Maar omdat iets in mij blijkbaar nog steeds dacht dat het veiliger was om stil te vallen.

En ondertussen raakte ik steeds meer geïrriteerd op mezelf.

Totdat ik me vandaag iets realiseerde:

Als het zich nu aandient, betekent dat misschien wel dat ik er klaar voor ben om het los te laten.

Anders was ik er waarschijnlijk niet zo duidelijk tegenaan gelopen.

Ook ik heb soms hulp nodig

Ik begeleid andere mensen bij het aankijken en doorbreken van oude patronen. Ik help mensen om te voelen wat er onder hun reactie, onzekerheid of blokkade verborgen ligt.

Maar dat betekent niet dat ik zelf nooit ergens tegenaan loop.

Ook ik heb soms iemand nodig die naast mij staat. Iemand die mij helpt kijken naar wat ik zelf niet helemaal kan zien. Iemand die mij begeleidt naar de laag onder het verhaal dat mijn hoofd ervan heeft gemaakt.

Ik noem dat weleens mijn APK’tje.

Even niet degene zijn die begeleidt.
Even niet alles zelf hoeven dragen.
Maar mezelf toestaan om te ontvangen en geholpen te worden.

Vandaag voelde ik: dit mag aangekeken worden.

Niet volgende maand. Niet wanneer het beter uitkomt.

Vandaag.

Wat er onder mijn onzekerheid verborgen lag

Tijdens de sessie kwam er ontzettend veel los.

Vermoeidheid. Boosheid. Verdriet.

Gevoelens die blijkbaar al veel langer in mijn lichaam aanwezig waren dan ik mij bewust was.

Op een gegeven moment voelde ik mijn moeder letterlijk op mijn schouders zitten.

Daarmee bedoel ik niet dat zij daar werkelijk zat, maar mijn lichaam liet mij heel duidelijk voelen wat ik nog met mij meedroeg: haar meningen, haar woorden, haar gedrag en alles wat ik ooit over mezelf ben gaan geloven.

Het voelde alsof ik het nog altijd op mijn schouders droeg.

En ineens begreep ik ook waarom mijn rug zo vaak pijn doet. Alsof mijn lichaam al die tijd heeft geprobeerd te vertellen:

Wie ben ik zonder alles wat ik heb gedragen?

Het loslaten voelde niet alleen bevrijdend. Het voelde ook ontzettend spannend.

Er kwam zelfs een moment waarop ik dacht:

Als ik dit allemaal loslaat, wat blijft er dan nog van mij over?

Als ik niet langer leef vanuit alle woorden, verwachtingen, gedragingen en overtuigingen die ik heb meegenomen… wie ben ik dan?

Ga ik dan niet gewoon dood? Was dit dan alles wat ik was?

Dat klinkt misschien heftig. Maar voor ons systeem kan het loslaten van een oud patroon werkelijk zo voelen. Niet omdat we lichamelijk sterven, maar omdat een oude versie van ons haar houvast verliest.

Zelfs pijn kan vertrouwd worden. Zelfs onzekerheid kan veilig gaan voelen. Zelfs klein blijven kan een vorm van bescherming worden.

Want als je jezelf niet laat zien, kun je ook niet volledig worden afgewezen.

Mijn benen werden loodzwaar

Tijdens de sessie werden mijn benen ineens loodzwaar. Bijna alsof ze bevroren waren.

Ik herkende wat er gebeurde.

Dit is wat ik vaak doe wanneer het spannend wordt: ik blijf stilzitten. Ik bevries. Ik maak mezelf klein en wacht totdat het voorbij is.

Maar dit keer maakte ik een andere keuze.

Ik besloot te gaan staan.

Niet omdat het vanzelf ging. Niet omdat de angst ineens verdwenen was. Maar omdat ik voelde dat ik niet langer wilde blijven zitten in wat mij al zo lang tegenhield.

Dus ik stond op.

Ik ging letterlijk staan voor mezelf.

En op het moment dat ik dat deed, voelde ik het loodzware uit mijn benen wegschuiven. Alsof mijn lichaam eindelijk begreep:

Ik ging staan voor mezelf

Vandaag heb ik niet alleen iets begrepen.

Ik heb een andere keuze gemaakt.

Ik ben gaan staan voor mezelf.

Voor mijn stem. Voor wat ik weet. Voor wie ik ben. Voor de ruimte die ik mag innemen.

En ik ben mezelf daar ontzettend dankbaar voor.

Niet omdat nu alles in één keer perfect moet zijn. Niet omdat ik mezelf nooit meer onzeker mag voelen. Maar omdat ik vandaag heb geluisterd naar wat zich in mij aandiende.

Ik heb mezelf niet opnieuw veroordeeld.

Ik ben gaan kijken.

Misschien loop jij op dit moment ook steeds tegen hetzelfde aan.

Je weet wat je wilt zeggen, maar je klapt dicht. Je wilt een keuze maken, maar iets houdt je tegen. Je wilt ruimte innemen, maar je maakt jezelf kleiner. Je begrijpt met je hoofd precies wat er gebeurt, maar toch lukt het je niet om het werkelijk te veranderen.

Dan betekent dat niet dat je zwak bent of dat je hebt gefaald.

Misschien dient het zich juist nu aan omdat je er klaar voor bent om het niet langer alleen te dragen.