Ik kan veel dragen.

Dat heb ik heel lang als een van mijn sterke kanten gezien. En misschien is het dat ook.

Ik kan er zijn als het moeilijk wordt. Ik kan luisteren. Meedenken. Ruimte geven. Ik geef mensen niet snel op. Als ik van iemand houd, als ik ergens in geloof of als ik een samenwerking aanga, dan doe ik dat niet half.

Ik geef veel. Heel veel soms.

Maar vorig jaar kwam er een moment waarop ik mezelf ineens een vraag stelde die ik blijkbaar veel te weinig had gesteld:

Wie draagt mij eigenlijk?

Als geven vanzelfsprekend wordt

Ik denk dat er mensen zijn voor wie geven bijna vanzelf gaat. Je ziet wat iemand nodig heeft. Je helpt. Je denkt mee. Je geeft nog wat ruimte. Je probeert de ander te begrijpen.

En als er iets gebeurt wat niet helemaal goed voelt, zoek je eerst bij jezelf. Misschien bedoelde diegene het niet zo. Misschien moet ik wat begripvoller zijn. Misschien moet ik het nog één kans geven.

En voor je het weet, ben je alweer degene die draagt.

Ik herken dat heel goed. Niet omdat ik niets durf te zeggen. Niet omdat ik geen sterke vrouw ben. Juist misschien omdat ik veel aankan.

Maar veel aankunnen betekent niet automatisch dat je alles moet accepteren. Die les heb ik op een pijnlijke manier moeten leren.

Ik kreeg een paar flinke steken in mijn rug

Vorig jaar liepen een aantal samenwerkingen anders dan ik had verwacht. Ik wil daar bewust niet alle details over delen. Niet alles hoeft openbaar te worden om er eerlijk over te kunnen zijn.

Maar wat ik wél kan zeggen, is dat ik me op sommige momenten behoorlijk gebruikt heb gevoeld. Ik had gegeven vanuit vertrouwen. Vanuit enthousiasme. Vanuit liefde voor wat we samen aan het creëren waren.

En toen dingen anders bleken te liggen dan ik dacht, deed dat pijn. Niet alleen omdat een samenwerking niet liep. Maar omdat ik ineens moest kijken naar mijn eigen aandeel.

Niet in wat een ander deed. Dat is van die ander. Maar wel in wat ík toestond. Hoeveel ruimte ik gaf. Hoe lang ik probeerde te begrijpen. Hoe vaak ik nog dacht: ach, laat maar.

Tot ik op een gegeven moment voelde:

Nee. Tot hier.

Ik wil óók iets terugkrijgen

Dat vond ik ergens nog best moeilijk om toe te geven. Want geven klinkt mooi. Onvoorwaardelijk zijn klinkt mooi. Er voor anderen zijn klinkt mooi.

Maar ik wil ook iets terugkrijgen. Niet omdat alles in het leven een transactie moet zijn. Niet omdat iemand precies zoveel moet geven als ik geef. Maar ik wil wederkerigheid.

Ik wil voelen dat iemand ook aan míj denkt. Dat iemand vraagt hoe het met mij gaat. Dat iemand verantwoordelijkheid neemt. Dat ik niet altijd degene ben die begrijpt, opvangt, oplost, organiseert of nog een kans geeft.

Ik wil ook weleens kunnen denken: ik hoef dit niet te dragen.

En misschien nog wel belangrijker: ik hoef me daar niet schuldig over te voelen.

Sterk zijn kan een rol worden

Soms word je zo goed in iets dat niemand meer ziet wat het je kost. Als jij altijd degene bent die het oplost, gaan mensen ervan uit dat je het wel oplost. Als jij altijd sterk bent, vraagt uiteindelijk bijna niemand meer of jij het nog trekt. Als jij altijd geeft, kan jouw geven voor anderen vanzelfsprekend worden.

Maar misschien wordt het ook vanzelfsprekend voor jezelf. Dat vind ik interessant.

Want hoe vaak zeggen we: zo ben ik nu eenmaal. Ik ben zorgzaam. Ik ben sterk. Ik help graag. Ik kan veel hebben.

Maar dan komt voor mij weer die vraag:

Ben ik dit… of ben ik dit ooit geworden?

En nog belangrijker: wil ik dit nog steeds op deze manier zijn?

Ik wil zorgzaam blijven. Ik wil gul blijven. Ik wil mensen ruimte blijven geven. Dat zijn delen van mezelf waar ik van houd. Maar ik wil niet langer geloven dat liefde betekent dat ik mezelf eindeloos beschikbaar moet stellen.

Tot hier en niet verder

Een grens hoeft niet te betekenen dat je minder liefde hebt. Soms is een grens juist wat er ontstaat wanneer je eindelijk óók liefde voor jezelf meeneemt.

Dat is iets wat ik steeds meer leer. Niet: ik geef niet meer. Maar:

Ik geef mezelf ook mee in de vergelijking.

Wat doet dit met mij? Wil ik dit? Voelt dit nog goed? Is dit wederkerig? Ben ik hier nog omdat ik werkelijk wil blijven? Of omdat ik degene ben geworden die altijd nog een beetje langer volhoudt?

Dat zijn soms confronterende vragen. Zeker wanneer je ontdekt dat je zelf veel langer over je grenzen bent gegaan dan je wilde toegeven.

Maar ook daar wil ik mezelf niet voor afstraffen. Ik mag het zien. En vervolgens mag ik opnieuw kiezen.

Misschien hoef jij ook niet altijd degene te zijn die draagt

Misschien herken jij jezelf hierin. Misschien ben jij thuis degene die alles regelt. Degene die iedereen belt. Degene die onthoudt hoe het met iedereen gaat. Degene die op het werk inspringt. Degene die de sfeer goed probeert te houden. Degene bij wie iedereen zijn verhaal kwijt kan.

En misschien vind je het zelfs fijn om die persoon te zijn.

Maar ik wil je toch één vraag meegeven:

Wie draagt jou?

Bij wie hoef jij niets op te lossen? Bij wie hoef jij niet sterk te zijn? Bij wie hoef jij even niets te geven om toch welkom te zijn?

En als je merkt dat je daar eigenlijk geen antwoord op hebt, betekent dat niet meteen dat je iedereen uit je leven moet gooien. Misschien betekent het alleen dat er iets zichtbaar wordt. Iets waar jij vanaf hier anders mee om mag gaan.

Want je mag gul zijn zonder jezelf weg te geven. Je mag liefhebben zonder alles te accepteren. Je mag sterk zijn en tegelijkertijd zeggen: nu even niet.

En je mag na jarenlang dragen ineens besluiten: ik wil ook gedragen worden.

Niet omdat je zwak bent. Maar omdat jouw plek in een relatie, vriendschap, samenwerking of gezin net zo belangrijk is als die van ieder ander.

Dus misschien is vandaag niet de vraag hoeveel jij nog kunt dragen.
Misschien is de vraag:
Wat hoef jij vanaf hier niet meer alleen te dragen?