Tien minuten nadat ik het drankje had genomen, zat ik op het toilet met een bak op schoot.

Mijn ogen hield ik dicht. Niet omdat iemand mij had verteld dat ik naar binnen moest keren. Ik kon ze gewoon bijna niet openhouden. Zodra ik keek, vlogen de geometrische vormen overal om me heen. Mijn hoofd kon het niet meer volgen.

En ik dacht maar één ding:

Waarom heb ik dit gedaan?

Ik had kort daarvoor te horen gekregen dat ik kanker had. En eigenlijk was ik al met twijfel de ayahuasca ceremonie ingegaan. Moet ik dit nu wel doen?

Ergens was ik bang voor wat er zou gebeuren. Bang dat het heel heftig zou worden. En voor mij werd het dat ook.

Niet dat ik achteraf spijt heb van de ceremonie. Integendeel. Maar op dat moment dacht ik werkelijk dat ik het helemaal voor mezelf verpest had.

Ik dacht dat ik doodging

Het voelde alsof ik vastzat in een loop. Iedere keer dat ik ademhaalde, begon alles opnieuw. Beelden kwamen op me af. Ik noem ze zelf altijd een soort canvassen. Stukken uit mijn jeugd. Stukken uit dit leven. Beelden die voor mij voelden alsof ze uit andere levens kwamen.

Mijn moeder. Mijn vader. Ik. Alles liep door elkaar heen. Op een gegeven moment dacht ik zelfs dat ik mijn moeder was. Alsof ik niet mijn eigen leven leefde, maar haar verhaal. Ik wist niet meer wat van mij was.

Ik voelde me niet begrepen. Ik voelde me opgesloten. En iedere keer dat ik dacht dat het voorbij was, haalde ik adem… en begon het opnieuw.

Ik weet nog dat ik in het begin heb geschreeuwd: “Waarom doe ik dit nou? Ik heb het helemaal voor mezelf verpest.” Ik wilde eruit. Ik wilde dat het stopte. Maar ik kon nergens heen.

Toen kwamen de woorden uit mijn jeugd

Niet alleen herinneringen aan wat er gebeurd was. Vooral woorden. Woorden die je als kind hoort en waar je als kind nog helemaal niet van kunt begrijpen wat ze met je doen.

Als ik iets niet wilde doen, wilde ik haar dood hebben, zeker? Als ik iets verkeerds zei en mijn vader vervolgens boos werd op mijn moeder, dan had ík dat blijkbaar veroorzaakt.

Ik voelde opnieuw hoe opgesloten ik me daarin als kind had gevoeld. Hoe verantwoordelijk je je kunt gaan voelen voor de emoties en reacties van andere mensen. Hoe je gaat opletten. Aanpassen. Proberen het goed te doen.

En ondertussen was ik in mijn volwassen leven al zo lang bezig geweest om te begrijpen waar alles vandaan kwam. Waarom doe ik dit? Waar komt dit patroon vandaan? Wat zit hieronder? Wat moet ik nog aankijken? Wat moet ik nog helen?

Ik had gezocht. Ik had gegraven. Ik had mezelf binnenstebuiten gekeerd. En ergens midden in die ceremonie kwam er ineens iets heel duidelijks in mij omhoog.

Ik stop hiermee.

Ik stop met zoeken naar wat er mis met mij is

Niet omdat mijn verleden ineens niet meer belangrijk was. Niet omdat alles wat ik had meegemaakt ineens weg was. En ook niet omdat ik vanaf dat moment nooit meer ergens naar terug zou kijken.

Maar ik wilde niet langer mijn leven besteden aan de zoektocht naar wat er allemaal mis met mij was. Want hoe langer ik zocht, hoe meer er natuurlijk te vinden was. Nog een ervaring. Nog een patroon. Nog een overtuiging. Nog iets uit mijn jeugd. Nog iets om te begrijpen.

En ergens was ik mezelf gaan benaderen alsof ik een project was waaraan eindeloos gewerkt moest worden.

Tot ik ineens dacht:

Maar ik ben helemaal geen mislukt project. Ik ben goed zoals ik ben. Sterker nog: ik ben trots op mezelf.

Na alles wat ik heb meegemaakt, sta ik hier. Na alles wat er gebeurd is, ben ik nog steeds iemand die liefheeft. Die droomt. Die probeert. Die valt en weer opstaat. Die soms verkeerde keuzes maakt. Die soms bang is. Die soms geen idee heeft. Maar die er nog steeds staat.

Ik hoef mezelf niet eerst volledig te repareren voordat ik trots op mezelf mag zijn.

Dat besef heeft iets veranderd. Alleen ontdekte ik jaren later dat ik nog iets anders deed.

Ik was gestopt met zoeken. Maar ik was nog niet gestopt met wachten.

Twee weken wachten

Jaren later kreeg ik opnieuw een onderzoek om te kijken of de kanker weg was. En daarna begon het wachten. Twee weken.

Mensen die ooit op een belangrijke medische uitslag hebben gewacht, weten waarschijnlijk hoeveel er in zo’n periode door je heen kan gaan. Je kunt gewoon boodschappen doen. Werken. Praten. Lachen. De was opvouwen. En tegelijkertijd is er ergens op de achtergrond steeds dat ene: straks weet ik het.

Tijdens die twee weken merkte ik ineens iets op. Ik was natuurlijk aan het wachten op die uitslag. Maar eigenlijk was ik al veel langer aan het wachten. Niet letterlijk. Mijn leven ging gewoon door. Maar ergens leefde er steeds een: als dit… dan.

Als ik weet dat ik gezond ben, dan… Als dit achter de rug is, dan… Als het rustiger wordt, dan… Als ik me beter voel, dan… Als ik genoeg verwerkt heb, dan… Als ik zeker weet dat…

Dan ga ik leven.

En ineens zag ik het. Ik had tijdens die ceremonie besloten dat ik niet langer wilde zoeken naar wat er mis met mij was. Maar ondertussen wachtte ik nog steeds op een moment waarop alles blijkbaar goed genoeg moest zijn om écht te gaan leven.

En dat moment bestaat niet.

Hoeveel van je leven wacht je tot je eindelijk kunt gaan leven?

Die vraag vind ik confronterend. Omdat wachten er heel normaal uit kan zien. Je kunt ondertussen gewoon functioneren. Je doet wat er van je verwacht wordt. Je zorgt. Je werkt. Je regelt. Je gaat door.

Maar ondertussen stel je iets uit. Tot de kinderen groter zijn. Tot je meer geld hebt. Tot je relatie anders is. Tot je lichaam beter voelt. Tot je minder bang bent. Tot je precies weet wat je wilt. Tot iemand anders verandert. Tot je jezelf volledig hebt gevonden. Tot je geheeld bent. Tot je eindelijk zeker weet dat het goedkomt.

Maar wat als die zekerheid nooit komt? Niet omdat het leven verschrikkelijk is. Maar omdat leven nu eenmaal betekent dat je niet weet wat er morgen gebeurt.

Ik weet dat inmiddels misschien wel beter dan ik ooit had willen weten. En juist daarom wil ik niet meer wachten.

Vanaf hier

Ik denk dat daar uiteindelijk Leef Vanaf Hier uit is ontstaan. Niet uit het idee dat je je verleden moet vergeten. Dat zou ook helemaal niet kloppen met hoe ik werk. Soms moeten we juist even terug. Soms is het ontzettend waardevol om te begrijpen waarom je doet wat je doet.

Maar we gaan niet terug om daar te blijven wonen. We kijken terug zodat we kunnen zien:

Van waaruit leef ik vandaag?

Doe ik dit omdat ik dit werkelijk wil? Of omdat ik ooit heb geleerd dat dit de veiligste manier was? Is dit wie ik ben? Of ben ik dit ooit geworden?

En als ik vandaag zie dat iets niet meer bij mij past, hoef ik niet eerst nog drie jaar te wachten voordat ik een andere keuze mag maken. Ik mag kiezen vanaf hier.

Dat betekent ook niet dat ik nooit meer bang ben. Natuurlijk ben ik dat. Het betekent niet dat ik nooit meer terugval in oude patronen. Dat gebeurt. En het betekent al helemaal niet dat ik inmiddels alle antwoorden heb. Gelukkig niet.

Het betekent voor mij iets veel eenvoudigers. Ik hoef niet te wachten tot ik klaar ben om te leven. Ik leef al. Vandaag. Hier. Met alles wat er is. Met mijn verleden. Met mijn onzekerheden. Met mijn verlangens. Met alles wat ik nog niet weet.

En iedere keer opnieuw mag ik mezelf afvragen: van waaruit wil ik vanaf hier verder?

Ik stopte met zoeken naar de versie van mezelf die gerepareerd moest worden.
Ik stopte met wachten op de versie van mijn leven waarin alles eindelijk goed zou zijn.
En ik begon te leven vanaf hier.