Ik was dertien en zat op een muurtje buiten. Het was zondag.

Ik had al een keer uit huis gewoond en woonde inmiddels weer bij mijn ouders. En daar, op dat muurtje, voerde ik een gesprek met mezelf.

Geen groot dramatisch moment. Geen plan voor mijn toekomst. Geen idee hoe mijn leven eruit zou gaan zien.

Alleen een vraag.

Als ik hier blijf, word ik hier dan gelukkig van?

Ik weet niet meer precies hoe lang ik daar heb gezeten. Wat ik nog wél weet, is dat het antwoord heel duidelijk was.

Nee.

Er was iets in mij dat wist dat weggaan beter zou zijn. Voor mij, maar ergens voelde ik zelfs dat het uiteindelijk beter zou zijn voor het hele gezin.

En dus stond ik op. Ik ging naar huis en vertelde dat ik uit huis wilde. Ik was dertien jaar.

Je zou denken dat ik doodsbang was. Dat ik eindeloos twijfelde. Dat ik eerst alle mogelijke scenario’s had bedacht. Maar dat kan ik me niet herinneren. Wat ik me herinner, is dat ik het wist. En dat ik daarnaar luisterde.

Twintig jaar later liep ik daar weer

Het bijzondere is dat ik ongeveer twintig jaar later opnieuw in datzelfde dorp liep. Ik was inmiddels rond de 33 en kwam uit een therapeutisch gesprek. Vanaf daar was het misschien twee minuten lopen naar huis.

Twee minuten. Maar soms heb je blijkbaar niet meer nodig om een beslissing te nemen die je hele leven een andere kant op stuurt.

Terwijl ik naar huis liep, kwam ineens het besef: als ik hier blijf, blijf ik hier altijd die kleine Sharina. Niet omdat mensen slecht waren. Niet omdat ik mijn verleden wilde ontkennen. Maar omdat er op die plek zoveel verhalen over mij lagen. Wie ik was geweest. Wat er was gebeurd. Hoe mensen mij kenden. Welke rol ik had gehad.

En ik voelde ineens heel sterk: ik wil hier niet in blijven hangen. Ik wil leven.

Dat was het. Geen maandenlang plan. Geen lijst met voor- en nadelen.

Ik kwam thuis en zei tegen Henk: “Ik ga. Het maakt me niet uit wat jij doet, maar ik ga.” En diezelfde avond vonden we een huis in Nieuwveen. Het balletje begon te rollen.

Twee keer dezelfde keuze

Een meisje van dertien op een muurtje. En een vrouw van begin dertig op weg naar huis. Op het eerste gezicht twee totaal verschillende momenten. Maar eigenlijk stelde ik mezelf beide keren dezelfde vraag:

Blijf ik leven vanuit de plek waar ik nu sta, omdat dit is wat ik ken? Of durf ik te luisteren naar wat ik eigenlijk allang weet?

Beide keren wist ik niet precies wat er daarna zou komen. En misschien is dát wel het belangrijkste.

We denken vaak dat we eerst moeten weten waar we uitkomen voordat we een keuze mogen maken. Dat we zekerheid nodig hebben. Een plan. Bewijs dat het beter wordt.

Maar sommige belangrijke keuzes in mijn leven begonnen helemaal niet met zekerheid over waar ik naartoe ging. Ze begonnen met het besef: hier wil ik niet blijven.

Veranderen betekent niet terug

Later in mijn leven ben ik mezelf veel beter gaan begrijpen. Waarom ik bepaalde dingen deed. Waarom ik reageerde zoals ik reageerde. Waarom ik sterk was geworden. Waarom ik me aanpaste. Waarom ik doorging waar ik eigenlijk moe was.

En daar zit iets ingewikkelds. Want zodra je begint te zien hoeveel van jezelf onderweg is gevormd door wat je hebt meegemaakt, kun je gaan verlangen naar degene die je daarvoor was. Naar de oude jij. Alsof daar ergens de echte versie van jezelf ligt te wachten.

Maar ik geloof dat niet meer. Ik hoef niet terug naar het meisje van vóór alles wat er gebeurde. Zij bestaat niet los van de vrouw die ik nu ben. Mijn verleden hoort bij mij. Het heeft mij gevormd.

Sommige manieren waarop ik leerde leven, waren ooit misschien zelfs precies wat ik nodig had. Maar dat betekent niet dat ik ze de rest van mijn leven moet blijven meenemen. En dát is voor mij het verschil.

Wat ooit nodig was, hoeft niet te bepalen wat nu nodig is

Misschien ben je heel zelfstandig geworden omdat je ooit niet anders kon. Misschien heb je geleerd om sterk te zijn. Om rekening te houden met iedereen. Om niet te veel te vragen. Om door te gaan. Om jezelf aan te passen. Om de vrede te bewaren.

En misschien zeg je inmiddels: “Zo ben ik gewoon.”

Maar soms vraag ik me af of dat wel de juiste vraag is. Misschien moeten we onszelf veel vaker afvragen:

Ben ik dit? Of ben ik dit ooit geworden?

Niet om vervolgens alles aan jezelf te veranderen. Niet om je verleden opnieuw binnenstebuiten te keren. Maar om te kunnen zien van waaruit je vandaag leeft. Want iets kan twintig jaar geleden logisch zijn geweest en vandaag niet meer bij je passen.

Van waaruit leef jij?

Dat is uiteindelijk een van de belangrijkste vragen geworden in mijn eigen leven én in mijn werk. Niet: wie had ik moeten zijn? Niet: hoe kom ik terug bij mijn oude zelf? Maar:

Van waaruit leef ik vandaag?

Maak ik deze keuze omdat ik dit werkelijk wil? Of omdat ik ooit heb geleerd dat dit verstandig, veilig of gewenst is? Blijf ik omdat ik wil blijven? Of omdat weggaan spannend is? Zeg ik ja omdat ik ja voel? Of omdat ik bang ben iemand teleur te stellen?

Dat zijn geen vragen waarop je altijd onmiddellijk een antwoord hoeft te hebben. Soms begint verandering alleen maar met het durven stellen ervan.

Misschien begon Leef Vanaf Hier wel op dat muurtje

Toen ik dertien was, kende ik die woorden natuurlijk nog niet. Ik had geen methode. Geen bedrijf. Geen traject. Ik wist niets van coaching, bewustwording of persoonlijke ontwikkeling. Ik zat gewoon op een muurtje en vroeg mezelf af: word ik gelukkig als ik zo doorga?

Twintig jaar later stelde het leven mij die vraag opnieuw. En opnieuw koos ik.

Nu zie ik hoeveel van mijn werk eigenlijk dáárover gaat. Niet mensen vertellen welke kant ze op moeten. Niet iemand terugbrengen naar wie die ooit was. Maar ruimte creëren om te kunnen zien:

Waar sta ik nu? Wat draag ik nog mee? Van waaruit leef ik? En wat wil ik vanaf hier kiezen?

Want je hoeft je verleden niet weg te maken om een ander leven te mogen kiezen. Je hoeft niet eerst volledig geheeld te zijn. En je hoeft al helemaal niet terug.

Soms hoef je alleen maar eerlijk genoeg te worden om jezelf dezelfde vraag te stellen die een meisje van dertien ooit op een muurtje stelde:

Als ik zo blijf leven, word ik daar dan gelukkig van?

En als het antwoord nee is, hoeft dat nog niet te betekenen dat je precies weet waar je naartoe moet. Misschien is het voor vandaag genoeg om te weten:

Ik hoef niet terug.
Ik mag vanaf hier verder.